Rusya’nın başkenti Moskova’da Ukrayna savaşına yönelik sözleşmeli asker alımında 2025 yılı boyunca belirgin bir düşüş kaydedildi. Medya ve Telegram kanallarında 20 Ocak 2026’da yayımlanan bilgilere göre, Moskova üzerinden cepheye gönderilen kişi sayısı 24.469’da kaldı. Bu rakam, bir önceki yıla kıyasla yaklaşık yüzde 25’lik bir gerilemeye işaret ediyor ve savaşın üçüncü yılına girerken Kremlin’in insan gücü sorununu daha görünür hâle getiriyor.
Belediye verileri: hedefler tersine döndü
Gazetecilerin ulaştığı Moskova belediyesine ait iç veriler, düşüşün yılın tamamına yayıldığını ortaya koyuyor. Özellikle Aralık 2025’te yalnızca 879 kişinin sözleşme imzalaması dikkat çekti; bu sayı 2024’ün aynı döneminde neredeyse iki bin düzeyindeydi. Yetkililer, sağlık kriterlerinin gevşetilmesine ve sanıkların soruşturma aşamasında bile cepheye gönderilmesine izin verilmesine rağmen hedeflerin tutmadığını kabul ediyor. Belediyeden bir yetkili, tabloyu değerlendirirken planların “fiilen çöktüğünü” vurguladı; bu değerlendirme ayrıntılı biçimde gazetecilik araştırmasında yer aldı.
Savaş yorgunluğu ve motivasyon kaybı
Moskova yönetimine yakın bir başka kaynak, düşüşün temel nedenini toplumsal yorgunlukla açıklıyor. Ona göre, savaşa gitmek isteyen ve bunu gerçekten düşünen kesim çoktan cepheye gitti; geriye kalanlar ise ne amaç ne de gelecek perspektifi görüyor. Yetkilinin aktardığı örneklerde, başvuran adayların temel formları dahi doldurmakta zorlandığı, ancak buna rağmen sözleşme imzalayabildiği görülüyor. Bu durum, nitelik kaybının artık sistematik hâle geldiğine işaret ediyor; sürecin ayrıntıları bağımsız analizlerde geniş yer buldu.
Ekonomik gerçeklik propaganda ile çatışıyor
Yetkililer, ekonomik koşulların da motivasyonu aşındırdığını kabul ediyor. Yüksek enflasyon, yaptırımlar ve genel istikrarsızlık, daha önce riskin maddi teşviklerle dengelenmesini mümkün kılan modeli zayıflattı. Paranın artık ikna edici bir araç olmaktan çıkması, Kremlin’in sözleşmeli sistemini sürdürülemez kılıyor. Moskova’daki düşüşün benzer şekilde ülke geneline yayıldığına dair sinyaller, başkentle sınırlı olmayan yapısal bir krize işaret ediyor.
Düşen standartlar, artan çaresizlik
Sağlık ve hukuki kriterlerin gevşetilmesi, uzmanlara göre sistemin içinde bulunduğu çıkmazı gözler önüne seriyor. Ordu, giderek daha fazla biçimde toplumun dışına itilmiş kesimlerle dolduruluyor; bu da savaşın insan sermayesini tükettiğini gösteriyor. Bir yandan insan kayıpları artarken, diğer yandan savaşın hedeflerinin belirsizliği, potansiyel gönüllüler açısından fedakârlığı anlamsız kılıyor.
Stratejik tıkanmanın göstergesi
Moskova’daki sözleşmeli asker alımındaki düşüş, Rus toplumunda savaşın maliyetine dair daha rasyonel bir hesaplamanın yerleştiğini yansıtıyor. Uluslararası izolasyon, kaybedilen pazarlar ve teknolojik gerileme, savaşı giderek daha az “mantıklı” bir seçenek hâline getiriyor. Bu tablo, Kremlin’in askeri hedefleri ile ülkenin ekonomik ve toplumsal kapasitesi arasındaki uçurumu derinleştiriyor; gelişmeler ilgili Telegram paylaşımlarında da tartışılıyor.
