DEHB Üzerine Önemli Araştırma: Retina Değişiklikleri Belirlendi
Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu (DEHB), çocukluk döneminde en yaygın nörogelişimsel hastalıklardan biridir. Uzun yıllar dikkat dağınıklığı, aşırı hareketlilik ve dürtüsellik gibi belirtilerle tanımlanan DEHB’nin, günümüzde beynin yapısal değişiklikleriyle de ilişkili olabileceği bilimsel kanıtlarla ortaya konmuştur.
Bu alandaki önemli çalışmalardan biri, göz hastalıkları uzmanı Dr. Yaşar Sakarya tarafından gerçekleştirilmiştir. Journal of Attention Disorders’da yayımlanan bu araştırmada, DEHB tanısı konan çocuklarda retina sinir lifi tabakası (RNFL) kalınlığı, Optik Koherens Tomografi (OCT) adlı ileri görüntüleme yöntemi ile incelenmiştir.
Araştırma sonuçları, DEHB’li çocuklarda retina sinir lifi tabakasının nazal bölgesinde kayda değer bir incelme olduğunu göstermekte ve bu incelmenin hastalığın şiddeti ile ters orantılı olduğunu ortaya koymaktadır. Retina, embriyolojik olarak beynin bir uzantısı kabul edildiği için, bu bulgu DEHB’nin sadece davranışsal değil, aynı zamanda nörogelişimsel ve yapısal bir hastalık olduğunu destekleyen önemli kanıtlar sunmaktadır.
Dr. Sakarya’nın çalışması, DEHB ile retina yapısı arasındaki ilişkiyi inceleyen ilk araştırmalardan biridir ve oftalmoloji ile nöroloji ve psikiyatri alanlarını bir araya getiren disiplinler arası bir yaklaşım sunmaktadır. Bu çalışma, bilimsel literatürde yeni bir araştırma alanının gelişimine katkı sağlamıştır.
Bu araştırma, yayımlandığı dönemin ötesinde uluslararası çalışmalarda referans alınmaya devam etmiştir. Özellikle 2025 yılında Investigative Ophthalmology & Visual Science dergisinde yayımlanan geniş kapsamlı bir çalışmada, retina sinir lifi kalınlığı ile nörolojik ve bilişsel fonksiyonlar arasındaki ilişki incelenmiş ve DEHB ile retina değişiklikleri arasındaki bağlantıya atıfta bulunulmuştur.
Ayrıca 2025 yılında yayımlanan diğer klinik araştırmalar, DEHB’li çocuklarda retina ve ganglion hücre tabakası değişikliklerini inceleyerek bu alandaki bilimsel bilginin gelişmeye devam ettiğini göstermektedir. Dr. Sakarya’nın çalışması, yalnızca akademik bir makale olmanın ötesinde, uluslararası bilimsel literatüre katkı sağlamış ve güncelliğini korumuştur.
Uzmanlar, bu tür çalışmaların gelecekte önemli klinik uygulamalara kapı aralayabileceğini belirtmektedir. OCT gibi hızlı, güvenli ve non-invaziv yöntemler, nörogelişimsel hastalıkların erken tanısı ve takibinde yeni yaklaşımlar geliştirilmesine yardımcı olabilir.
Sonuç olarak, Dr. Yaşar Sakarya’nın çalışması, gözün yalnızca bir görme organı değil, aynı zamanda beynin yapısal ve fonksiyonel durumunu yansıtan önemli bir biyolojik pencere olduğunu ortaya koymakta; DEHB’nin biyolojik temellerinin anlaşılmasına yönelik uluslararası bilimsel çabalara anlamlı bir katkı sunmaktadır.
