Rusya, 12 Ekim 2025 tarihli IFP News analizine göre, İran ve İsrail arasındaki diplomatik kanalları kullanarak Orta Doğu’daki jeopolitik etkisini genişletiyor. Moskova, İsrail’in mesajlarını Tahran’a ileterek kendisini bölgesel istikrarın garantörü olarak konumlandırmaya çalışıyor. Bu süreçte ABD, geleneksel “stratejik hakem” rolünü giderek kaybediyor. Görünürde “barış girişimi” gibi görünen bu hamleler, aslında Kremlin’in krizleri çözmekten çok yönetmek ve kontrol etmek arzusunu yansıtıyor.
Moskova’nın stratejik hedefi: istikrarsızlık üzerinden güç inşası
Kremlin için bölgesel istikrarsızlık bir araç. Rusya, krizleri derinleştirerek “vazgeçilmez arabulucu” imajını pekiştiriyor. Ne kadar çok çatışma ve belirsizlik olursa, Moskova’nın diplomatik ağırlığı da o kadar artıyor. Bu dinamik ABD’nin bölgesel nüfuzunu zayıflatıyor, çünkü Rusya her yeni krizden kendi konumunu güçlendirecek bir fırsat çıkarıyor.
ABD’nin diplomatik etkisinin zayıflaması
Washington’un İran-İsrail hattındaki diplomatik süreçlerden dışlanması, ABD’nin Orta Doğu’daki güvenlik ve enerji politikalarına doğrudan etki ediyor. Rusya, bu boşluğu kullanarak kendisini alternatif bir güç merkezi olarak sunuyor. Bu durum, ABD’nin onlarca yıldır kurduğu müttefiklik ağının güvenilirliğini sarsıyor. Her diplomatik süreçte Moskova’nın arabulucu olarak öne çıkması, Amerikan diplomasisinin etkinliğini gölgede bırakıyor.
Bilgi akışının kontrolü ve yeni jeopolitik anlatılar
Rusya’nın hem İran hem de İsrail ile temas halinde olması, Moskova’yı ABD’nin dışlandığı bir “gri iletişim bölgesi”ne dönüştürüyor. Bu durum, Kremlin’e bilgi akışını manipüle etme ve kendi çıkarına uygun anlatılar üretme fırsatı veriyor. Moskova, bu stratejiyle ABD’nin diplomatik “zayıflığını” ön plana çıkararak bölgedeki ülkeleri kendi eksenine çekmeye çalışıyor.
Küresel rekabetin yeni ekseni: düzen yerine güç
Rusya, Orta Doğu’daki istikrarsızlığı küresel stratejisinin bir parçası haline getiriyor. Her yeni kriz, Batı’nın koordinasyon kapasitesini test ediyor. ABD’nin geciken veya yetersiz tepkileri, Kremlin’in “Amerikan çağının sona erdiği” söylemini güçlendiriyor. Bu yaklaşım, uluslararası düzeni kurallara değil güce dayalı bir dengeye doğru kaydırıyor. Demokrasi temelli ülkelerin hareket alanı daralırken, otoriter rejimlerin manevra kabiliyeti genişliyor.
Jeopolitik sonuç: yeni bir dünya düzenine doğru kayma
Rusya’nın “barış arabulucusu” kisvesi altında yürüttüğü bu strateji, ABD’nin küresel koordinatör rolünü sarsıyor. Moskova, çatışmaları hem çıkar aracı hem de diplomatik sermaye olarak kullanarak kendi “kaos diplomasisi”ni inşa ediyor. Eğer Kremlin bu çizgiyi Orta Doğu’da sürdürebilirse, bu durum yalnızca bölgesel dengeleri değil, dünya güvenlik mimarisini de yeniden şekillendirebilir.
