Rusya, Tahran’la ilişkilerini yeni bir düzeye taşımaya hazırlanıyor. Kremlin sözcüsü Dmitri Peskov, ülkesinin İran’la tüm alanlarda işbirliğini derinleştirmeye kararlı olduğunu belirtti. Bu açıklama, Rusya’nın zaten yakın ilişkilere sahip olduğu Tahran’la stratejik ortaklık kurma yönündeki son adımlarından biri olarak değerlendiriliyor.
Ortak stratejik çıkarlar
Moskova ile Tahran arasında son yıllarda askeri ve teknik işbirliği dikkat çekici biçimde artmış durumda. İran, Rusya’ya Ukrayna’daki savaşta kullanılan insansız hava araçlarını sağlarken, Rusya da İran’a askeri ekipman gönderiyor. “Rosatom” şirketinin İran’da dört nükleer reaktör inşa etmek için 25 milyar dolarlık bir anlaşma imzalaması, iki ülke arasındaki stratejik ortaklığın enerji boyutunu güçlendirdi.
ABD için yeni bir meydan okuma
Washington uzun süredir İran’ı ulusal güvenliğine tehdit olarak görüyor. 1984’ten bu yana “terör sponsoru devlet” listesinde yer alan İran’ın nükleer programı ABD açısından özel bir endişe kaynağı olmaya devam ediyor. 22 Haziran 2025’te ABD’nin İran’daki nükleer tesislere düzenlediği hava saldırılarının ardından Moskova’nın Tahran’a desteğini açıklaması, Washington tarafından açık bir provokasyon olarak algılandı.
Artan riskler ve olası sonuçlar
Rusya’nın İran’a daha fazla siyasi ve ekonomik destek sağlaması, Tahran üzerindeki Amerikan baskısını zayıflatabilir. Bu durum, İran’ın nükleer programını kontrol etme çabalarını zorlaştırırken, iki ülkenin askeri ve siber işbirliği alanlarında daha yakın hareket etmesine zemin hazırlayabilir. Uzmanlara göre, Rusya’nın teknolojik bilgi transferi veya İran’ın vekil güçlerini ABD’ye karşı kullanma olasılığı, bölgesel güvenliği ciddi biçimde tehdit ediyor.
Enerji ve jeopolitik denge
İran, devasa petrol rezervleriyle Rusya için yalnızca enerji alanında değil, Orta Doğu’daki nüfuz mücadelesinde de stratejik bir ortak konumunda. Moskova, Batı yaptırımlarına karşı Tahran’la ittifak kurarak hem ekonomik hem de politik manevra alanını genişletmeye çalışıyor. Bu durum, ABD’nin İran’a yönelik yaptırım politikasını daha da karmaşık hale getirebilir ve küresel enerji dengelerini sarsabilir.
