Japonya’nın Şikoku adasındaki Nagoro köyü, sarp dağların derinliklerinde yer alıyor. Bu köye girdiğinizde, otobüs durağında bekleyen yaşlı bir çift, tarlada çalışan işçiler ve okul bahçesinde oyun oynayan çocuklar ile karşılaşıyorsunuz. Ancak yaklaştığınızda, gerçeklerin farklı olduğunu fark ediyorsunuz: Hepsi bezden yapılmış yaşam boyutunda oyuncak bebekler.
Bir Sanatçının Hüzünlü İsyanı
Bu tuhaf durum, yıllar sonra doğduğu köye dönen Ayano Tsukimi’nin hikayesiyle başladı. Tsukimi, köyüne döndüğünde çocukluğunun geçtiği yerin terkedilmiş bir hayalet kasabaya dönüştüğünü gördü. Komşuları ya ölmüş ya da büyük şehirlere taşınmıştı. Bu yalnızlıkla başa çıkamayan Tsukimi, ölen babasına benzeyen ilk bebeğini yaparak onu tarlaya yerleştirdi.
Ölen Her Köylü İçin Bir Bebek
Zamanla bu durum, köydeki kayıpları anımsatmak için bir gelenek halini aldı. Tsukimi, köyden ayrılan veya vefat eden her insanın anısını yaşatmak için onların tıpatıp aynısı bebekler dikmeye başladı. Bugün köyde sadece 20 civarında insan yaşarken, onları izleyen 350’den fazla bebek bulunuyor.
Okulda Hiç Öğrenci Yok Ama Sınıflar Dolu
Köyün okuluna girdiğinizde ise en sarsıcı manzara ile karşılaşıyorsunuz. Okul, öğrenci yokluğu nedeniyle yıllar önce kapatılmış. Ancak sınıflarda oturan, tahtaya bakan ve koridorlarda dolaşan düzinelerce çocuk bebek sizi karşılıyor. Bu görünüm, ziyaretçilere sanki zaman 1950’lerde donmuş gibi hissettiriyor.
Geceleri Bu Sokaklarda Yürümek İster miydiniz?
Gündüzleri hüzünlü bir sanat projesi gibi görünen Nagoro, güneş battığında bambaşka bir kimliğe bürünüyor. Sis çöktüğünde yol kenarında sabit bir şekilde duran ve size dik dik bakan yüzlerce cansız figür, izleyicilere korku dolu anlar yaşatıyor. Yerel halk bu duruma alışsa da, gezginler geceleri bu “donmuş bakışların” arasında yürümeyi oldukça rahatsız edici buluyor.
