Enceladus, Satürn’ün yörüngesinde dönen donmuş bir uydudur, ancak iç yapısında Güneş Sistemi’nin en aktif dünyalarından biri barındırdığı ortaya çıkmıştır. NASA’nın Cassini uzay aracı tarafından elde edilen veriler, bu uydunun güney kutbunda yer alan “kaplan çizgileri” olarak bilinen yarıklardan büyük jetlerin saatte 1.200 kilometre hızla uzaya su buharı, buz taneleri ve organik moleküller fışkırttığını doğrulamaktadır.
YERDEN GÖĞE KAR YAĞIYOR
Bilim insanları, bu jeolojik aktiviteyi “tersine kar” olayı olarak tanımlamaktadır. Uzaya fışkıran materyalin bir kısmı Satürn’ün halkalarına karışırken, önemli bir kısmı donarak tekrar Enceladus’un yüzeyine yağmaktadır. Bu süreç, yeraltında bulunan okyanustan yukarı fırlatılan suyun geri düşmesiyle gerçekleşmektedir ve Enceladus’un yüzeyini sürekli yenileyen, pürüzsüz bir buz tabakası oluşturmaktadır.
Cassini’nin topladığı veriler, astrobiyologlar için heyecan verici sonuçlar barındırmaktadır. Buz parçacıklarında su, karbondioksit, karbonmonoksit ve yaşamın temel yapı taşlarından biri olan fosfor gibi bileşenler tespit edilmiştir. Fosfor, DNA oluşumu ve hücresel enerji transferi açısından kritik bir öneme sahiptir ve bu durum Enceladus’un yeraltı okyanusunun yaşam barındırma potansiyeli olduğuna dair kanıt sunmaktadır.
KAR KATMANLARINDA TARİH SAKLI
NASA araştırmacılarına göre, yüzeye düşen “kriyovolkanik kar” doğal bir veri deposu işlevi görmektedir. Her bir katman, okyanusun tuz oranını, organik madde çeşitliliğini ve minerallerini içermektedir. Bilim dünyası şu an iddialı bir hedefe odaklanmış durumdadır: Bu “yabancı kar”ın üzerine inebilecek bir araç tasarlamak. Eğer bu mümkün olabilirse, buz katmanları sondaj yapılarak incelenebilecek ve Enceladus’un okyanusundaki mikroskobik yaşam olup olmadığı sorusu nihayet yanıt bulabilecektir.
NASA’nın bulguları, dondurucu soğukluktaki bu uyduda, yukarıya doğru yağan karın, aşağıda ısınan ve potansiyel olarak canlı bir okyanusun en büyük kanıtı olduğu gerçeğini gözler önüne sermektedir.
